RECENSIE | De verloren kinderen van Diney Costeloe

RECENSIE | De verloren kinderen van Diney Costeloe

De verloren kinderen van Diney Costeloe is een ontroerend en aangrijpend verhaal van twee zusjes die na de Tweede Wereldoorlog via een weeshuis naar Australië werden verplaatst. Rita en Rosie zijn negen en vijf jaar oud wanneer hun moeder zwanger raakt van een gewelddadige man. Hij geeft haar de keuze: haar dochters opgeven zodat ze kunnen trouwen en erkenning voor hun zoon. De moeder tekent de papieren zonder te beseffen wat er staat.

Rita en Rosie komen in een weeshuis terecht, nadat hun moeder de papieren heeft getekend. Ze weet hier echt niet dat ze daarmee al haar ouderlijke rechten overdraagt aan het weeshuis. Het weeshuis waar Rita en Rosie terecht komen, stuurt met enige regelmaat een groep kinderen naar Australië om daar een nieuw leven op te bouwen. Rita en Rosie maken deel uit van een groep die naar Australië gaat. Hun familie weet echter van niks. De meisjes beseffen dat ze alleen nog maar elkaar hebben, maar zelfs dat is een onzekere toekomst.

De oma van Rita en Rosie doet alles wat in haar macht ligt om de meisjes terug te krijgen. Helaas krijgt ze te horen dat beide meisjes zijn geadopteerd en gelukkig zijn, geeft ze de zoektocht op. In werkelijkheid is dit niet zo en leiden ze een leven wat nog slechter en uitzichtlozer is. De meisjes krijgen vanuit hun kant te horen dat hun oma is overleden. Het idee erachter is dat zij ook stoppen met zoeken.

De schrijfstijl is meeslepend en je voelt bijna de angst, zorgen en onrust bij de meisjes, maar ook bij oma. Je wordt zelfs stiekem boos door het gedrag van mensen. Het verhaal is moeilijk weg te leggen en leest gemakkelijk weg. Een spannend boek wat je maar blijft verbazen over hoe mensen denken in het leven. Ook de verschillende karakters in het boek zijn goed uitgewerkt en realistisch. Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld. Hierdoor kom je al snel achter de redenen van bijvoorbeeld het weeshuis of de sociale werkster.

Al lezend hoop je dat er aan het eind een beter leven is voor de meisjes die zo veel meegemaakt hebben in het verhaal. Beide totaal geen zeggenschap over hun eigen leven en in zorgen. Aan het eind van het boek worden de gebeurtenissen in een iets te snelle vaart worden verteld, waardoor de spanning en de realiteit minder worden. Het boek is echt onmogelijk om weg te leggen. Vanaf de eerste bladzijde heeft het boek al mijn interesse gewekt.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *